Ovim opisom izostaće neki važni delovi grada kao što je Zemun, Skadarlija, Kosančićev venac, popularni muzejski kompleksi na Dedinju ali, Beograd je zahtevna destinacija i nije ga moguće obići za jedan dan.

Kažu da je Beograd najlepši u proleće ali statistike pokazuju da ga turisti najčešće posećuju za novu godinu, FEST, „Belgrade beer fest“ i druge važne festivale…

Beograd je grad za sva vremena i sve generacije.

Dakle, razgledanje Beograda počinjemo sa Svetosavskog platoa kojim dominira druga po veličini pravoslavna crkva u svetu (prva po veličini je Hram Hrista Spasitelja na Kremlju u Moskvi). Hram je sagrađen u klasičnom vizantijskom stilu sa velikim brojem kupola i polukupola, po mnogo čenu je jedinstven u svetu.
Od hrama, put nas dalje vodi istoimenom Svetosavskom ulicom ka velikom kružnom skveru Slavija.

Slavijom dominiraju zgrade Narodne banke Srbije i dve zgrade hotela Slavija. Posebnu pažnju skrećemo na najstariju i najoriginalniju zgradu na Slaviji, kuću porodice Vučo u kojoj se danas nalazi restoran Mc Donald’s.

Zacrtana maršruta nas odavne vodi u ulicu Kralja Milana koja Slaviju povezuje sa drugim velikim i značajnim gradskim trgom, Terazijama.

Terazije, veliki gradski trg i mesto svih važnih i sudbinskih dešavanja u gradu predstavlja sinonim za Beograd. Terazijama dominira veličanstveno zdanje hotela „Moskva“, nekada najlepše prestoničke građevine kao i čuvena Terazijska česma.

Odavde idemo u čuvenu Knez Mihailovu ulicu, pešačku zonu koja ima naglašenu trgovačku, kulturnu i akademsku dimenziju.

Na samom početku, Knez Mihailovu ulicu preseca centralni gradski trg – Trg Republike. Trg Republike predstavlja tzv. „nultu tačku“ odnosno, najstroži centar grada.
Ovim trgom dominiraju zdanja Narodnog Muzeja i Narodnog pozorišta kao i konjanička statua kneza Mihaila, rad slavnog italijanskog vajara Enrika Pacija (Enrico Pazzi).

Park Kalemegdan i Kalemegdanska tvrđava su jedinstvena prostorna i ambijentalna celina. Ujedno, ovo je i najatraktivniji i najreprezentativniji turistički kompleks u gradu.
Mesto na kom je nastao Beograd.

Na najvišem platou na tvrđavi, izad ušća Save u Dunav, nalazi se simbol grada, statua „Pobednik“, delo velikog jugoslovenskog vajara Ivana Meštrovića.
Nedaleko odavde nalaze se i druge važne znamenitosti kao što je Rimski bunar, Damad ali pašino turbe, Vojni muzej, Galerija prirodnjačkog muzeja i Beogradski zoo vrt.

Šetnjom po Kalemegdanu završavamo razgledanje Beograda optimizovano za jednodnevnu turističku maršrutu.

Dobrodošli u Beograd!

Loznica je danas grad okrenut ka budućnosti koji svoj razvoj zasniva na turizmu. Ovaj grad nudi mnogo toga što je turistima potrebno za odmor i dobar provod, ali pre svega gostoprimstvo i otvoreno srce. Loznica je od Beograda udaljena 139 km, od Novog Sada 136 km, a zahvaljujući dobrom putu do nje se veoma lako i brzo stiže u prijatnoj vožnji po ravničarskom Sremu i Mačvi. U ovoj opštini živi oko 100 000 stanovnika od čega u gradu Loznici oko 35 000. Poseban ponos je na slavne ličnosti koie su potekle iz ove sredine : velikog reformatora srpskog jezika Vuka Karadžića, geografa švedskog glasa Jovana Cvijića i svestranog umetnika Miću Popovića.

Ulica Jovana Cvijića

Nekada popularni korzo, danas je pretvoren u moderno uređenu pešačku ulicu u kojoj posle kupovine možete potražiti predah u jednom od mnogobrojnih kafića.

Osnovna škola Anta Bogićević

Prva škola u Loznici je počela sa radom 1795. godine. U staroj školi prva obrazovanja sticali su Vuk Karadžić i Jovan Cvijić. Sadašnja zgrada stare škole Anta Bogićević izgrađena je 1928.god. kao jedna od najsavremenijih škola tog vremena u Srbiji. Zgrada je podignuta na istorijskom mestu gde su bili rovovi iz Prvog srpskog ustanka. Tu se odigrao čuveni Boj na Loznici 1810.god., opevan u pesmama slepog guslara Filipa Višnjića.

Vukov Dom Kulture

U Loznici sa pravom sve podseća na Vuka pa je to slučaj i sa ovim zdanjem podignutim 1937. godine. Najznačajniji kulturni događaji održavaju se pod krovom ovog hrama kulture.

Gimnazija Vuk Karadžić

Stara zgrada gimnazije podignuta je 1871. godine. Tu se prvobitno formirala loznička realka, koja je imala dva razreda i bila je među prvih pet takvih škola u Srbiji. Godine 1890. odobreni su i treći i četvrti razred u lozničkoj gimnaziji.
Lozničku realku je pohađao i velikan srpske geografije Jovan Cvijić.

Loznička crkva

U blizini Osnovne škole Anta Bogićević nalazi se i loznička crkva posvećena Pokrovu Presvete Bogorodice iz 1873. godine, podignuta na mestu stare crkve. Hram ima tri mala i jedan veliki toranj, a podignut je na uzvišenju, tako da se može videti sa svih strana.

Kulturno Umetničko Društvo Karadžić

KUD Karadžić je osnovano 1850. godine, može da bude ponosno na dugu tradiciju kulturne misije, koju su pod imenom velikana sa našeg prostora širi na sve strane sveta. U okviru društva, aktivni su folklorni ansambl, narodni orkestar, književni klub, amatersko pozorište, grupa pevača i likovna grupa.

Galerija – legat Miće Popovića i Vere Božičković Popović

Zbirka slika koju je Mića Popović darovao rodnoj Loznici predstavlja svojevrsnu antologiju iz njegovog bogatog i raznovrsnog opusa. Galerija slika Miće Popovića i Vere Božičković Popović se nalazi u pešačkoj zoni i obavezno je treba posetiti.

Opština Ljubovija zahvata površinu od 356 km2, prostor koji je masivima Jagodnje, Sokolskih planina i Medvednika pritešnjen uz Drinu.

Oblast je pretežno brdsko – planinska, dok se veća nizija prostire pored reke Drine gde je i smešten grad.

ZNAMENITOSTI

Rimski most – na reci Ljuboviđi sačuvana je srednjevekovna građevina od izuzetnog značaja. Rimski most, poznatiji kao Latinska ćuprija, nalazi se na nekadašnjem karavanskom putu prema Valjevu, gde u netaknutoj prirodi i čistoj Ljuboviđi možete pecati, šetati, sakupljati lekovito bilje . . .

Crkva brvnara u Donjoj Orovici – posvećena saboru Sv. 12 Apostola sa zanimljiv relikvijama, stara je više od 200 godina.

Mačkov kamen se nalazi na planini Jagodnji. Bio je krvavo poprište u borbama između srpske i austrijske vojske u I sv. ratu 1914. godine. U čast palim borcima na ovom mestu je 1932. godine podignuta spomen kosturnica. U ovoj bici nastradalo je 2000 vojnika. U znak sećanja na žrtve, svake godine u septembru, u organizaciji opština Ljubovija i Krupanj održava se parastos i istorijski čas, koji okupi veliki broj građana, učesnika ratova, predstavnika državnih, vojnih i kulturnih organizacija. Svake godine se na Petrovsku nedelju održava narodni vašar, koji okuplja brojne građane susednih opština: Krupanj, Mali Zvornik, Osečina, Loznica.
Na Mačkovom kamenu postoje uslovi za zimske sportove. Uređena ski staza i mini žičara pružaju mogućnost uživanja u lepotoma zime.

Crkva u Selancu posvećena Sv. apostolima Petru i Pavlu, najstarija je u ovom kraju. Nema podataka kada je sagrađena, ali je pretpostavka da potiče iz XIII veka. U crkvi se nalazi kripta u kojoj su nekada sahranjivani sveštenici.

SPORTSKO – REKREATIVNI TURIZAM

Ljubitelji raftinga, ribolova, lova, planinarenja, biciklizma i paraglajdinga mogu uživati u brojnim mogućnostima koje pružaju lepote prirode pitome Azbukovice.

Drina kao najveći prirodni potencijal ovog kraja teče kroz Azbukovicu u dužini od 38 km. Pruža velike mogućnosti za razvoj sportsko – rekreativnog turizma. Organizovanjem rafting regata i spuštanje čamcima niz poluplaninsku Drinu, ljubitelji rekreativno – plovnog turizma će poneti nezaboravne utiske. Raj je za ribolovce, a mladica, klen, lipljan, pastrmka, rado su viđeni trofeji ribolovaca. Brojna lovišta, pristupačni tereni i raznovrsna divljač je pravo uživanje za lovce.
Paraglajderi mogu uživati u spustovima sa mnogobrojnih planinskih visova ovog kraja.
Planinarima se pruža mogućnost da markiranim planinarskim stazama upoznaju divne predele Azbukovice.
Ljubitelji biciklizma takođe mogu da uživaju u vožnji po zanimljivim i nepristupačnim terenima.

Treći manastir se nalazi u selu Smoljinac i prestavlja bogomolju, koja je sastavni deo Crkve sv. Petka koja se nalazi na Kalemegdanu u Beogradu. Iz temelja manastira izvire lekovita voda, koja prema svedočenju posetioca i meštana leči očne bolesti.

Sjenica

Prosečna nadmorska visina je 1. 150 – 1200 m. Po površini je jedna od najvećih opština u Srbiji. Na 1.059 km2, u sto jednom naselju, živi 27 250 stanovnika.

Sjenica se odlikuje posebnom vrstom kontinentalne klime sa izrazitim temperaturnim razlikama u toku godine i sa izrazito hladnim i dugim zimama. Meteorološka stanica u Sjenici zabeležila je najnižu temperaturu -36°C, 26.januara 1954.

Sjenica se nalazi na poprečnom putu Raška – Novi Pazar – Sjenica – Nova Varoš koji spaja Ibarsku magistralu sa Zlatiborskom magistralom, pa ima dobre saobraćajne veze sa Prijepoljem, Novim Pazarom, Ivanjicom i Novom Varoši.

KRATAK ISTORIJSKI PREGLED

Sjenica je staro naselje, koje se prvi put pominje 1253. godine  kao mesto na dubrovačkom putu, gde su pristajali i plaćali carinu dubrovački trgovci.
Na osnovu dosadašnjih istraživanja utvrđeno je da su sjenički kraj pre 3.000 godina naseljavali Dardanci i da je to najstarije poznato stanovništvo tog područja. Njih je potislo ilirsko pleme Autarijati, koji su bili stanovnici sjeničkih prostora sve do dolaska Rimljana u ove krajeve u III veku.
Od početka VII veka slovensko pleme Srbi, zaposeli su raške prostore, što znači i sjenički kraj. Tu je formiran jedan od prvih srpskih plemenskih saveza iz koga je u XII veku konstruisana srednjovekovna srpska nemanjićka država Raška. Kao mesta gde su povremeno boravili nemanjićki vladari i tu potpisivali povelje o trgovini sa Dubrovčanima, pominju se: Duga poljana, Vrsenice, Sjenica, Caričina. Nemanjići su u sjeničkom kraju imali svoje letnjikovce i to u Sjenici, Vrsenici, Dugoj poljani, Gradcu i Caričini.

Sjenički kraj je potpao pod tursku vlast 1455. godine i bio je sastavni deo Krajišta Isa – bega Ishakovića, islamiziranog Hercegovca i utemeljivača Novog Pazara i Sarajeva. Sjenica se pominje kao trgovinska karavanska stanica na dubrovačkom putu i kroz  XVI, XVII i XVIII vek. U tursko doba Sjenica je bila utvrđena kasaba. Turci su na jednom uzvišenju podigli utvrđenje Grad, koje je kasnije porušeno. U blizini utvrđenja bila je čaršija sa dućanima i kućama od brvana i dasaka.
Sa Dubrovnikom su se ovde održavale žive trgovinske veze sve do okupacije Bosne. Od kraja XVII veka, kada je počelo opadanje Turske, Sjenica je kao važno strategijsko mesto ostala i utvrđena palanka, koju kao takvu pominju i Dubrovčani i Austrijanci.

U Austrijsko – turskom velikom ratu 1683 – 1699. Turci su proterani duboko u Makedoniju i veliki broj gradova na ovom području je pretvoren u prah i pepeo. Takvu sudbinu doživela je i Sjenica. Početkom XVIII veka oblast sjeničke visoravni naseljena je Klimentima, Škrijeljima, Hotima, Gegama i Šaljama. Malison koji su naseljeni na Pešter bili su katolici, ali su tokom vremena islamizirani. Uporedo sa doseljavanjem Malisora, na Pešter su dolazili i Crnogorci.

Na samom početku XIX veka sjenički kraj dobija značajniju političku ulogu, jer se preko te oblasti Srbija povezivala sa Crnom Gorom i Jadranom. Kao značajnu strategijsku oblast, Karađorđe je napada 1809. godine: jedna od najžešćih bitaka u toku Prvog srpskog ustanka upravo se odigrala na Sjenici, Javoru i Suvom dolu. Ustanici su zauzeli Sjenicu, koju je Karađorđu predao Hadžibeg Čavić.

Seobe sjeničkog stanovništva bile su vidno izražene u XIX i XX veku. Sjenica je do 1912. godine bila u okvirima osmanske države i predstavljala sedište pašaluka. Pogoršanju prilika umnogome je doprinelo zamiranje privrede i starih puteva, koji su za ovu oblast život značili. Izuzetno težak ekonomski položaj doveo je do podizanja Raoničke bune 1903. godine, koja je bila poslednja kap u prepunoj čaši nezadovoljstva i opomena da se nešto mora učiniti.

Srpska vojska je Sjenicu oslobodila 1912. godine. Opštoj nesigurnosti ovog krajal doprinela je austrougarska okupacija u toku Prvog svetskog rata. Takvi uslovi su učinili, da su uz prethodna stalna pomeranja stanovništva sa ovih prostora usledile masovne seobe i u Tursku, koje su trajale sve do Drugog svetskog rata, koji je doneo nove nedaće žiteljima ovog kraja.
Sjenica je kroz vekove bila migraciono područje i takva je ostala i do današnjih dana. Njena istorijaje, uglavnom, istorija seoba.

Na   ovom prostoru u srednjem veku bila su naselja Tolinci i Sakule.

U Petrovčiću je rođen Dušan Vukasović, predratni učitelj, komandant 36. vojvođanske divizije i narodni heroj, koji je poginuo 1945. godine   na   Sremskom frontu.

Seoska slava je Ivanjdan ( 7. 7 ).

Do Petrovčića se može doći autobuskom linijom 604 koja kreće iz bloka 44.

Nalazi se pored auto – puta Beograd – Zagreb, na 16 – om kilometru od Novog Beograda i broji oko 9000 stanovnika.

Dobanovci imaju dve crkve: evangelističku i pravoslavnu.

Seoska slava je Preobraženje  (19. 8 ).

Do Dobanovaca možete doći linijom 611 sa Keja Oslobođenja ili linijom 603 koja kreće sa Ledina.

Dobanovci su idealno mesto za ljubitelje pecanja jer obiluje brojnim kanalima: Begej, Galovica,Pašića bara. .

Svojom vegetacijom i očuvanom prirodom predstavlja jedan od najvećih turističkih potencijala opštine Surčin.
U okolini sela nalaze se velike površine pod šumom: šuma Bojčin, Crni lug i Jasenska šuma čija ukupna površina iznosi 2200 ha.

Seoska slava je Petrovdan (12. 7).

Do Progara vozi autobuska linija 605 koja kreće sa Ledina.

Smatra se da su pripadnici vinčanske kulture najstariji žitelji ovog naselja. U prvoj polovini XIX veka ovaj prostor, pored Srba naseljavaju i Slovaci.

U Boljevcima sada ima oko 5000 stanovnika, od čega 40% čine Slovaci i dve crkve: pravoslavna i evangelistička.

Seoska slava je Velika Gospojina ( 28. 8 ).

Do Boljevaca se može doći autobuskom linijom 605 koja kreće sa Ledina.

Prosečna nadmorska visina je 1.200 m, što ukazuje da se radi o brdsko planinskom području.
Najviša tačka je planina Jadovnik ( Katunić, 1.734 m ) , a najniža na ušću reke Mileševke u Lim – 440 m nadmorske visine.

Prijepolje se ubraja u gradove sa umereno kontinentalnom klimom.

Na prostoru od 827 km2 živi 41.188 stanovnika.

Južno od Prijepolja dolinom Lima put ide prema Bijelom Polju udaljenom 55 km i dalje prema Mojkovcu, Kolašinu, Podgorici i  Baru.

Severno od Prijepolja je Bistrica koja je udaljena 10 km od grada, gde se put račva u dva smera, jedan prema Novoj Varoši udaljenoj od Prijepolja 27 km, a drugi prema Priboju koji je udaljen od grada 30 km. Preko Bistrice put dalje ide ka Zlatiboru, Užicu, Požegi, Kosjeriću, Valjevu i drugim mestima.

Zapadno od Prijepolja put vodi dolinom Seljašnice preko planinske visoravni Jabuke prema Pljevljima udaljenim oko 30 km.

Istočno od Prijepolja, dolinom Mileševke i planine Jadovnik, put vodi ka Sjenici, udaljenoj oko 30 km i dalje prema Novom Pazaru, Prištini i Skoplju.

KRATAK ISTORIJSKI PREGLED

Naseljeno još u rimsko doba Srednje Polimlje nalazilo se u sastavu najstarije srpske države Raške. U prvim pisanim izvorima Piijepolje se pominje kao trg manastira Mileševe. To je Ugovor iz 1343. godine i odnosi se na trgovinu soli iz Dubrovnika za Prijepolje. Ovaj izvor izričito kaže da je u Prijepolju bio trg, ili još verovatnije, jedan od trgova manastirskog vlastelinstva, što dozvoljava da početak Prijepolja pomerimo unazad do vremena podizanja manastira Mileševe i obrazovanja njegovog vlastelinstva.

Do sredine XIV veka Prijepolje je dobilo karakteristike naselja sa trgom kao centralnim prostorom koji se isticao i uočavao. Usponu prijepoljskog trga mnogo je doprineo njegov veoma povoljan položaj, jer se nalazio na raskrsnici važnih puteva. Preko Prijepolja vodio je najkraći, i po svemu sudeći najviše korišćen put koji je povezivao centralne i istočne delove Balkanskog poluostrva sa srednjim delom Jadranske obale. To je bio put kojim su prošle hiljade trgovaca, a za njima i prvi putopisci i diplomate novijeg vremena.

lako se kaže da je u Prijepolju u tom vremenu bilo karavanskih stanica, može se slobodno reći da je bilo i više od toga, jer je dolazak i polazak karavana, smenjivanje i susretanje trgovaca i njihove pratnje donosio novi život i širio poglede ljudi ovog kraja. Boravak trgovaca i karavana u Prijepolju podsticao je njegove stanovnike da se uključe u trgovinu, što je doprinosilo da se na ovom dobro snabdevenom trgu okupljaju ljudi iz bliže i dalje okoline.

Svoj najveći procvat Prijepolje doživljava polovinom XIV veka kada ovom oblašću upravlja veliki župan Nikola Altomanović. Krupne promene nastaju polovinom XV veka kada ova teritorija i Srbija potpadaju pod tursku vlast. Padom pod tursku vlast etnička struktura Prijepolja i okoline menja se tako da se pored hrišćana pojavljuju i muslimani. Krajem XIX veka moćna austrougarska monarhija dolazi na obale Lima i na ovim prostorima osetio se uticaj nove civilizacije i kulture.
Nakon velikih svetskih ratova koji su obeležili XXvek, Prijepolje u drugoj polovini tog veka doživljava svoj procvat i ekonomski razvoj, koji je zaustavljen nestajanjem Jugoslavije krajem 90 – ih godina prošlog veka.